Daar sta je dan. Alleen en dronken van de slaap in Dehli op een luchthaven, omringd met alle vreemde talen, een overweldigende drukte en de zinderende, klamme warmte die als een deken India overdekt . Ik kan nergens chocola van maken. Ik realiseer me dat dit de komende weken het geval zal zijn. Nergens om me heen vertrouwde stemmen, taal , geur of geluiden. Ik vertrouw maar op mijn intuïtie die mij in een impuls heeft opgegeven om dit item van mijn bucketlist te gaan beleven. In een opwelling heb ik me opgegeven om de yoga teacher opleiding te gaan volgen en waar kan je dat nu beter doen dan waar het vandaan komt? Juist ja, in een Ashram in India, in het hart van de yoga, de Himalaya.

Life begins at the end of your comfortzone

Ik voel dat deze reis ook een bijzondere reis zal zijn. Een van loslaten, overwinnen, ontmoeten en stromen. Een die een nieuwe positieve flow gaat geven en me in staat zal stellen oude energie achter me te laten. Een die mij verder met mijzelf en met nieuwe mensen in verbinding laat komen. Deze reis is ver buiten mijn comfortzone en toch heb ik deze zo gemakkelijk genomen. Alsof ik besloot een ijsje te gaan eten. Ik kan niet anders dan vertrouwen op mijn intuïtie en het onbekende avontuur induiken. Want een ding realiseer ik me ook, het zal geen gemakkelijke reis zijn.

Waar moet ik zijn?

De douane neemt mijn oog scan en vingerafdrukken en gelukkig is mijn bagage er gelukkig snel. Mijn dochter had gelijk, mijn koffer herkende ik snel aan de kleur, maar er waren er nog 3! Laat ik dan even zeker weten dat het de mijne is, dus besluit ik het koffer te openen, want stel je voor dat er iemand anders met mijn yoga broeken vandoor is!  Check, het zijn toch echt mijn comfi yoga kleren.

Opgelucht als ik ben ga ik eens kijken waar ik voor de binnenlandse vlucht moet zijn. Volgens de aardige meneer in het vliegtuig is dat een ander vliegveld, zou het? En ja hoor, ik moet met de bus naar een ander vliegveld, zo’n 10 km verderop. De bus rijdt net weg als ik aan kom lopen. Met mijn blonde haar ben ik best wel een attractie. Het valt me sowieso op dat 80% van de mensen op straat man is, zelfs op het vliegveld. Op een paar gezinnen na. Ik word continue aangesproken en iedereen wilt met me op de foto. Ik lijkt wel een celeb!

In de bus à la Indian Style!

De bus is à la India Style volgepropt en baant zich als een gek een weg door de gekte op straat. Even was ik vergeten dat we aan de andere kant van de weg moeten rijden. De bus is overvol, de bedrading aan de bovenkant van de bus hangt los, Grote gaten waar de deuren zouden moeten sluiten. Een wonder dat dit ding nog rijdt. In NL zou deze bus op de sloop niet misstaan. Na 20 min alle kanten omgeslingerd te zijn en ik bijna in staat van overgeven ben, gaan godzijdank de deuren open. Pffff, gered, nog 2 bochten had ik niet overleefd.

Eenmaal in het vliegtuig voor de binnenlandse vlucht val ik in een lichte slaap en de vlucht van 50 min. vliegt letterlijk om. Eenmaal buiten staat de taxi’s te wachten: “ Welcome Daniëlle”. 

Koeien en gekte op de weg

Bij de auto aangekomen is het volgende typische India gebruik zichtbaar. De auto is compleet ingesloten en er is niemand in velden of wegen te bekennen. Ik kijk om me heen en zie geen enkele auto die heel is, net als de weg. De auto heeft gelukkig airco maar ruikt alsof ik op een verse koeienhuid ga zitten, jezus, dit stinkt! Dan valt mijn blik op het plastic matje bij de voeten. Inwendig lach ik, dit was nog een oplossing voor hondenharen in je auto :-).

Als de andere chauffeurs eindelijk de auto’s verplaatsen vertrekt de chauffeur met de hand op de claxon en ik kijk mijn ogen uit wat ik allemaal zie. We zijn pas een paar min. onderweg en de eerste koe staat al op de weg. Bijzonder te zien hoe het hele verkeer erlangs rijdt en het beestje, uitgemergeld, staat er alsof er niets aan de hand is. Pfff, van die relaxheid kan ik nog wat leren!

Met zijn 3-en racen de auto’s langs elkaar op een 2 baans weg, halen ze in en net voor elkaar voegen ze in. Wederom vertrek ik maar geen spier en doe ik alsof het de normaalste zaak van de wereld is, ik ben per slot van rekening in India, waar het ook zo is.

Jetlag of lopende bossen?

Onderweg kijk ik mijn ogen uit, zie ik vrouwen uit het bos komen en enorme bossen hout op hun hoofden dragen, staan de koeien gewoon op en langs de weg, heb ik zoveel gaten in de weg gezien en onafgebouwde huizen, straten etc dat het India dat je in de films ziet echt wel voorbijkomt. Op eens zie ik bossen/bladeren bewegen, zie ik dit goed of is het de jetlag? Ik zag het goed, dichterbij gekomen zie ik nog net dat het vrouwen zijn die helemaal op gaan in de bladeren die zij meedragen op hun rug, buik en boven hun hoofd. Als ik mijn chauffeur om uitleg vraag geeft deze in gebrekkig Engels aan dat het voor de koeien thuis is. Op mijn vraag die ik eigenlijk gekscherend stel of iedereen een koe heeft in India is zijn antwoord ja… Zal ik dat maar aannemen? 

Tuk-tuk’s en de ashram

De tuk tuks’ rijden massaal rond. Mannen hangen erbuiten, scooters en motoren met 3 personen (of meer) erop, bussen waar mensen bovenop zitten en uit hangen en iedereen toetert als een gek. De jeugd loopt er spelend en ijs etend tussendoor. In NL hadden we onze kids al lang en breed van de weg geplukt met de nodige hartaanvallen en waarschuwende schreeuwen die daarbij horen van de bezorgde ouders. 

We rijden een zandweg in met modder (want het is het regenseizoen in India) tussen onafgebouwde huizen en rotzooi door en stoppen ineens voor een mega gebouw aan het einde van de straat. Met een mep op de claxon word gemeld dat de taxi er is en een man komt naar buiten. Ik ben op de plaats van bestemming. Gelukkig ziet het er schoon uit. Welkom in de ashram…. Pffff, hier is geen shop in de buurt waar je even iets kunt halen, wat ik dan nog niet weet, is dat ik er toch geen tijd voor zal hebben met het intense programma dat ik de komende weken ga volgen.

Back to basic

Na de administratieve afhandeling krijg ik mijn nieuwe yogamat, een neti-pot, 2 dikke boeken, een syllabus, een pen en een schrift om aantekeningen te maken. Ik word naar de kamer gebracht en er word mij medegedeeld dat het lunchtime is. Nou, komt mooi uit want ik verga van de honger. Met mijn kom en lepel in de hand geklemd kom ik in de ‘eetzaal’ aan en word mij al snel duidelijk gemaakt dat er in stilte gegeten wordt, op de grond. Ok, really back to basic. Bye Bye gezellig tafelen voor een maand.

Ik pak snel de meeste spullen uit en sluit aan bij de klas die om 3 begint. Omdat ik vanwege de diploma uitreiking van mijn dochter 2 dagen later aankom dan de rest val ik gelijk in het rooster, volle bak. Anatomy, pfffff en ik zit met een mega jetlag! De volgende yoga lessen zijn enorm pittig en bij de meditatie zak ik weg, dieper dan de bedoeling is door mijn vermoeidheid. In stilte wordt om 21.00 uur het avondeten genuttigd en erna verdwijnt iedereen naar zijn kamer. Ik ben kapot en neem een koude douche (het warme water doet het niet) en val direct in slaap. 

Het is bloedheet op de kamer. Ik word een paar keer wakker en het is al veel te snel 5 uur. Jezus wat was die nacht kort. Ik heb mij laten vertellen dat ik op het dakterras moet zijn voor de stilte meditatie. Het uitzicht is bizar, aan de ene kant kijk je tegen de in mist gehulde Himalaya aan en overal om je heen zie je kapotte gebouwen, rommel, modder, een complete puinhoop. Geen uitzicht dat je denkt, nou, hier ga ik eens lekker voor zitten.

Hijgend en puffend op de yoga mat

Na de meditatie en de Kriya yoga/purification staat Hatha yoga op de planning en de les is zwaar. Mijn enkels zijn zeer en opgezwollen van het vele zitten op de grond in kleermakerszit, de reis en de warmte. Mijn spieren zijn pijnlijk en stijf van de reis en de yogalessen van gister.

De docent vraagt bij een oefening of ik mijn knie niet op de grond kan krijgen waarop hij verbaasd kijkt dat het mij niet lukt. Jezus, ik ben echt een stijve hark!. Het meisje naast me is zo lenig als maar zijn kan! Holy shit, dat is niet goed voor mijn ego!

Hier sta ik dan, puffend en zwetend op mijn yogamat, op avontuur en een flinke stap buiten mijn comfortzone. Yoga is altijd een rode draad geweest in mijn leven, mijn leermeester. Voor mij een manier om de geheimen van het leven te ontrafelen en de realiteit en mezelf te leren zien voor wat het is. Maar oh boy, dat gaat wel met vallen en opstaan!

Een moordend schema

Het schema is moordend. De vreemde begrippen in het Sanskriet, de filosofie en anatomy vliegen in het Engels om mijn oren. Vakken die nodig zijn zodat we straks veilig een ander kunnen begeleiden op de yogamat.

In de avond is iedereen fysiek en mentaal moe. De spierpijn is killing. Als je denkt dat je elke dag leniger wordt kom je toch al gauw van een koude kermis thuis want het is een heuse marathon op je lichaam en geest die je dagelijks aflegt en je lichaam sputtert met gezonde tegenzin tegen en verlangt naar rust.

Iedereen begint zich in de loop van de maand af te vragen waarom we ons nu weer vrijwillig hiervoor hebben opgegeven. Maar je leert juist samen te werken tussen je lijf en je adem en balans te vinden en te houden. Want dat is waar yoga om draait. Niet om een zo goed mogelijke pose/asana aan te nemen maar de reis die je ernaar toe aflegt. Hoe je leert om niet op te geven. 

Nationale tv-bekendheid

Tijdens een van onze dagen maken we met een van onze docenten “ yogi Ji” een uitstap naar een andere ashram om een ceremonie mee te maken waar allemaal belangrijke ‘swami’s komen. Eindelijk sinds aankomst weer eens buiten!

De hitte knalt in je gezicht! Niet dat het in de Ashram niet warm is, maar in de zon is het killing. De tuk-tuk’s staan klaar! Yes, we mogen met zo’n ding op pad. Het is warm en iedereen raakt onder de zweetplekken. Onderweg zijn we een ware bezienswaardigheid. Mensen houden in met rijden of lopen en beginnen te zwaaien (meestal allemaal mannen) en zo komen we aan bij de ashram.

Slippers uit en de dames met de schouders bedekt mogen we Yogi Ji volgen, die zich helemaal de koning voelt. Mannen links en vrouwen rechts, allemaal op de grond. We worden nu door iedereen aangestaard. Yogi wijst ons dat we kunnen gaan zitten en wederom nemen we op de grond plaats. Elke leider van een Ashram (een Swami) kwam aan het woord. Zowel binnen als buiten zat alles afgeladen vol. De hele ceremonie gaat in het Indiaans, natuurlijk. Pffff,  waren we hiervoor meegegaan om al die tijd op de grond te zitten en te luisteren naar iets dat we niet verstaan?

Yogi Ji kwam ook aan het woord. Ik zag een klein open plekje tegen de muur waar ik snel ging zitten. Zo kon ik tenminste even met mijn rug ergens tegenaan leunen.

De vrouwen zeggen iets tegen me maar ik versta er geen woord van en zij spreken geen enkele andere taal. We zijn allemaal moe en kijken elkaar allemaal aan zo van ‘ is dit het??. Een vrouw komt naast me zitten en heeft volgens mij nog nooit gehoord van het woord persoonlijke ruimte en zit half over me heen. Ik sta op en ga ergens anders zitten en lach vriendelijk dat ik haar de ruimte geef, stel je voor ik beledig ze. De dames nemen in de ashram foto’s van onze groep en van ons persoonlijk.

Ineens staat iedereen op en wordt druk gebaard dat we langs de kanten moeten gaan zitten en plaats moeten maken. In razend tempo verschijnen er allemaal kopjes, bordjes bestek etc op de grond voor iedereen en komt water en eten langs. Het water laten we allemaal vriendelijk staan. Ik eet alleen een paar hapjes curry uit beleefdheid maar ben te bang het voedsel te eten. Een persoon uit onze groep eet helemaal niets en wordt gelijk aangesproken. Een beetje beledigd zijn ze wel. Als alles zo goed als op is komt de Swami van de ashram langs en delen ze de oranje doeken uit aan iedereen en een envelop met indiaanse rupees. We willen het afslaan maar ook dat is not done dus nemen we het aan. Het is kennelijk traditie. 

Eenmaal buiten komt Yogi Ji ons halen, we moeten bij de grote Swami komen. Yogi Ji is helemaal vereerd dat zijn groep mag verschijnen bij deze Swami en we worden voor de Swami op de grond gezet. We hebben de eer zijn voeten te mogen aanraken en worden gezegend.

Wederom drommen de mensen om ons heen en de foto’s en films worden gretig gemaakt. We zitten er allemaal een beetje schaapachtig bij en laten het maar over ons heen komen. Als we eenmaal mogen opstaan en denken dat het klaar is mogen we nog even op audiëntie bij de andere opperswami’s. De oudste zit in zijn stoel gewoon te slapen…

Pff dat hebben we gehad. En als we denken dat we nu mogen gaan komt het mooiste pas. Of we wederom bij opper swami komen want we worden gefilmd voor de nationale tv. Nog gekker! 

Een meisjes uit onze groep krijgt een schaal in haar handen gedrukt door Yogi Ji en met de bloemblaadjes moet ze onze groep en de swami’s bestrooien. Erna krijgt iedereen een stip tussen de wenkbrauwen. Of we ook nog iets willen zeggen voor de tv. Voor die eer bedanken we vriendelijk maar de camera’s draaien op volle toeren. Ineens zijn we nationale tv helden. De foto’s en films blijven gretig flitsen en draaien.

Eenmaal klaar meld Yogi Ji dat hij nog moet eten. Nou vooruit dan en vriendelijk zeggen we dat dat geen probleem is. Inmiddels komen alle omstanders of ze met ons op de foto mogen, we leken wel een stel beroemdheden! 

Karma yoga?

Gelukkig, we mogen eindelijk naar huis en we stappen helemaal onder de indruk wat ons is overkomen in de tuk tuk. Onderweg is kennelijk een ongeluk gebeurd want we staan stil. Op straat in de zinderende hitte en een tuk tuk heeft geen airco. De koeien lopen overal tussen door, paarden langs de weg, mannen met fruit die langs de auto’s lopen, gaten in de weg en iemand stapt zo uit de auto, loopt naar de kant, gooit de inhoud van een plastic tas op de grond en de plastic tas ernaast. Kennelijk hebben zij niet van Karma yoga gehoord. We bedenken dat als ze iedereen karma yoga geven India een stuk schoner zou zijn! Moeten ze wel iets verzinnen hoe het erna verder gaat.  

Onze eerste vrije dag

Eindelijk is het zover. Onze eerste vrije dag van de week en deze wordt met groot enthousiasme door de groep verwelkomt. We besluiten al snel dat we er als groep samen op uit trekken en de tuk tuk’s worden besteld. Wat een avontuur weer met die dingen op pad te gaan! Hotsend en schuddend rijden we door de straten met grote kuilen. Ik geloof dat de Chiropracter ons na zo’n rit best weer even recht kan zetten.

Onderweg staren ons alweer de nodige paar ogen aan en we worden weer overweldigd door de drukte en de enorme herrie op straat. De verschillen maar ook de schoonheid van het land dat zo sterk aanwezig zijn.

De Himalaya die in de vroege ochtend nog gedeeltelijk in de mist is gehuld. We genieten volop van alles dat we zien en maken nog een gave foto van de zonnegroep / Surya Namaskar A bij de Ganges en genieten van het meer westerse eten dat we voor een dag kunnen nuttigen. Damn, wat hebben we dat gemist en hier mogen we de komende 6 dagen weer op teren.

Eenmaal terug in de Ashram hangt ons nieuwe weekrooster op waarin we nu ook een blok Emotional Blockage in hebben. Het schijnt heftig te worden en ik kan je vertellen dat het dat ook is. Laten we dan maar uitkijken naar de 3e week, Naturopathy!

India, oranje en wiet

India is een land van vele tradities, tegenstrijdigheden maar vooral een mannencultuur. 80% van de mensen op straat is man. Gelukkig zorgen de mannen in de Ahram erg goed voor ons en raken we erg op ze gesteld. 

In de tijd dat we er verblijven is een groot festival dat 10 dagen duurt. Bewoners uit de bergen, allemaal in het oranje gekleed en alleen mannen, komen naar Rishikesh met soms niet meer dan een plastic tas. Honderden kilometers afleggend op een paar slippers, om water uit de Ganges te halen om mee terug te nemen naar huis om Shivah te eren.

Het oranje van koningsdag in NL steekt flets af bij deze bonte stoet die vergezeld gaat van een hoop ‘muzikale herrie” en drugs alsof je op een grote rave party staat die 24/7 doorgaat.

Helaas kan ik er op mijn kamer in vol ornaat van meegenieten net als de bouwwerkzaamheden die van de vroege ochtend tot de late avond doorgaan. Ook hier zou de arbodienst overuren gaan draaien met alle onveilige situaties die je maar kunt bedenken. De ‘wietplanten’ zijn vrij verkrijgbaar, want zover als ik uit mijn kamer kan kijken groeien de wiet planten velden groot vrij in de natuur, klaar om geplukt te worden. En dan vinden ze NL een wiet land?? 

Overgave & loslaten

Ik leer in deze reis veel over mezelf en mijn lichaam en hoever ik al ben in het “8-voudige pad van Yoga”. Hoe ik hier al onbewust de principes en gebruiken van toepas in mijn leven. Ik leer dat ik met gemak kan overgeven en loslaten en dat ik de afgelopen tijd ben gegroeid als persoon. Ik leer weer op een voor mij nieuwe manier hoe ons lichaam stress en trauma’s opslaat en hoe heftig deze kunnen loskomen als je op bepaalde trigger points in je lichaam drukt. Dit gaat even heftiger dan de opleiding Emotie Management die ik al heb afgerond. 

Ik leer de balans die ik heb gevonden vast te houden en door onze ademhaling verder te verdiepen. Ik leer nog bewuster hoe je lichaam en geest kunt versterken door met je lijf en adem samen te werken. Hoe je hierdoor ruimte kunt creëren ipv krampachtig vast te houden.

Wat ik ook heb geleerd is hoeveel mensen er rondlopen met nooit gestarte reizen. Met onvervulde verlangens. Mensen die willen maar de stap niet durven te zetten. De opmerkingen: “Wat gaaf, ik zou ook wel eens……”  waren niet van de lucht.

Balans

Yoga heeft natuurlijk alles met balans te maken. Het vinden van balans tussen evenwicht en flexibiliteit. Maar dat reikt verder. Op relaties, voeding, werk, het dagelijkse leven.

Balans betekent niet roerloos stilstaan maar altijd een beetje wankelen om de kleine aanpassingen die nodig zijn in je leven en de beproevingen waar je mee te maken krijgt te doorstaan. Sterker nog, je staat stabieler dan wanneer je alles vastzet.

Yoga familie

Ik heb enorme fijne, lieve en inspirerende mensen leren kennen. We hebben samen gelachen, gehuild, gezweet, gezongen en gedanst. Elkaar opgevangen en gesteund en wat ben ik dankbaar dat ik een maand lang van deze yoga familie heb mogen genieten. Mensen die ik in mijn hart meedraag en zeker nog ga zien, ook al wonen ze aan de andere kant van de wereld. 

Maar vooral ben ik trots op mezelf (jaja, toch een beetje ego) dat ik de sprong heb gewaagd en deze uitdaging mentaal en fysiek ben aangegaan. Ik heb niet alleen 3 kg daar gelaten maar ook een deel van mijn emotionele bagage. Ik heb meer geleerd over mijn lijf en ben een diploma rijker en met nieuwe energie en balans teruggekomen. En, last but not least, kan ik een vinkje op mijn bucketlist zetten……..

Wil jij ook een yoga les bij mij volgen? Neem dan contact met mij op!

Liefs Daniëlle

Schrijf je nu in voor de 1 op 1 coaching naar jouw mooiste leven

Bijna ingeschreven. Vul hier je naam en email in en krijg toegang tot de 1 op 1 coaching

Je hebt je succesvol ingeschreven!

Schrijf je nu in voor de kickass workshop

Vul alvast onderstaande gegevens in en ontvang het definitieve inschrijfformulier per e-mail.

Je hebt je succesvol aangemeld!

Inschrijving groepstraining Imagine Your Life

Nog een paar stappen en je hebt je aangemeld voor deze gave groepstraining!

Je hebt je succesvol aangemeld!

Je hebt je succesvol ingeschreven. Check je mail! Ps wil je zeker weten dat je geen mail mist, voeg mij toe aan je adresboek.