Nee mama, NEE! MAMA! MAAAMMMAAA!!!! Haar woorden worden gesmoord door het mondkapje waar ze mee onder narcose gebracht wordt. Mijn impuls is om haar op te pakken en veilig tegen me aan te drukken en te zeggen dat het goed is. Dat ze veilig is in mijn armen, dat ik haar vasthoud en bescherm. Maar ik kan er niet aan toegeven, ze moet geopereerd worden, dus houd ik haar hand vast en wacht ik met tranen in mijn ogen en een knoop in mijn maag tot haar stemmetje wegsterft en haar oogjes zich sluiten voordat ik de OK verlaat.

2,5 jaar oud is mijn dochter op dat moment en wat vocht ook ik een innerlijk strijd om haar zo te zien smeken en niet toe te geven aan mijn wens om haar vast te pakken en haar veilig te laten voelen. Als ze na de operatie haar ogen open doet heb ik opnieuw haar handje al vast en glimlach ik naar haar. Voorzichtig til ik haar op en druk haar stevig tegen mij aan. Versuft kijkt ze rond en al snel geeft ze toe aan haar allesoverheersende moeheid door de narcose en sluit ze opnieuw haar oogjes, zich veilig voelend tegen mij aan, onbewust wetend dat mama er voor haar is als ze opnieuw wakker wordt. Dat ze veilig is.

Hechting bij kinderen en in de liefde.

Er was eens een tijd, nog niet zolang geleden, dat je als ouder je zieke kind keurig mocht achterlaten in het ziekenhuis. En met een beetje goodwill mocht je de kleine een uurtje per week bezoeken. Onvoorstelbaar in een tijd van Ronald Mc. Donald huizen en inzichten over hechting- en gezinstherapie. Inzichten welke we te danken hebben aan de Britse psychiater John Bowly, de grondlegger van deze theorie. Tegenwoordig weten we dat kinderen absoluut behoefte hebben aan een veilige, langdurige, fysieke en emotionele intimiteit met de ouders en dat het ons lelijk zal opbreken als we dat ontkennen. Maar hoe zit dan nu bij geliefden? Blijkt de hechting tussen partners dezelfde te zijn als de hechting tussen ouder en kind?

Where did our love go?

Anna voelt haar maag samentrekken. Paul, haar partner, staat op het feestje aandachtig te kletsen met zijn toch wel heel aantrekkelijke vrouwelijke collega. Ze staan zelfs openlijk met elkaar te flirten! Moeten ze elkaar echt de hele tijd even aanraken? Door Paul’s nieuwe baan ziet Anna hem een stuk minder en vrijen ze zelfs minder. Anna kan zich niet aan het gevoel onttrekken dat ze toch minder belangrijk is geworden voor hem en ze voelt de angst haar hart omklemmen. Angst en boosheid spelen op bij het zien van dit ‘tafereel’. Anna twijfelt, zou ze op hem afstappen en een snijdende opmerking maken over zijn flirtgedrag of maakt ze zichzelf wijs dat het haar niets kan schelen en neemt ze nog een borrel – of zes?

Later op de avond als Paul eindelijk Anna opzoekt trakteert Anna hem toch op een opmerking “dat het er wel erg gezellig en ietwat te close uitzag”. Paul zucht, neemt een biertje en loopt weg om gezellig met de andere gasten iets te drinken. Het is per slot van rekening feest dus pfff, dat gezeur! Anna voelt zich nog meer afgewezen en haar gevoel dat zij en haar gevoelens er niet toe doen wordt nog meer bevestigd. Als Anna later op de avond naar Paul toegaat met de vraag om samen naar huis te gaan reageert Paul “dat hij het naar zijn zin heeft en ze vast alleen kan gaan”. Hij komt wel thuis….. Anna wilt geen scene schoppen en eenmaal buiten gaat ze huilend naar huis, zich eenzaam en onzeker voelend, geplaagd door twijfels.

Oerpaniek en ons ingebouwde alarmsysteem.

De hechtingstheorie leert ons na veel onderzoek dat onze geliefde de schuilplaats is in het leven. En als Paul emotioneel niet beschikbaar is, of niet ontvankelijk, staat Anna in de kou, alleen en hulpeloos. Emoties bespringen Anna van alle kanten, woede, verdriet, pijn en boven alles angst. En dat is niet zo gek, want angst is ons ingebouwde alarmsysteem. En zodra dit getriggert wordt, denken we niet na: we voelen en handelen. We worden meegesleurd in onze oerpaniek dat inhoudt: “Eisen stellen of vastklampen aan de partner in een poging om hem/haar troost en geruststelling te ontfutselen, of we trekken ons terug en maken ons los in een poging onszelf te sussen en beschermen”. Maar wat we in feiten doen met onze reactie is zeggen: ‘Geef me je aandacht: blijf bij me; ik heb je nodig”. Of: “ik laat me niet door jou kwetsen. Ik wil bijkomen en de zaken onder controle houden”. Deze reacties gaan onbewust en ze werken ook echt, tenminste, in het begin. Nemen Anna en Paul steeds meer hun toevlucht in deze vicieuze dans, dan drijft ze dit steeds verder uit elkaar.

De roep om aandacht.

Als Paul en Anna zoveel van elkaar houden, waarom horen ze dan niet gewoon die roep om aandacht en verbinding van de ander en reageren ze niet met serieuze aandacht?

Simpel, we zijn vaak niet op onze partner afgestemd. We zitten vaak ergens anders met onze gedachten en zitten gevangen in onze eigen gedachtenwereld, ons ego. We reageren op de afwijzing net als het boze kind extra aandacht gaat vragen en gaat claimen, of afgezonderd in een hoekje gaat zitten, geen contact meer makend met…… De hechting in een liefdesrelatie is dezelfde die we als kind zochten bij onze ouders. Wat we eigenlijk doen is:

1. Dat we onze dierbare in de gaten houden en emotioneel en fysiek dicht bij hem of haar blijven.
2. Dat we met die persoon een verbinding zoeken als we ons onzeker, in de war of neerslachtig voelen.
3. Dat we die persoon missen als we gescheiden worden.
4. Dat we op die persoon rekenen als we de wereld gaan verkennen en daardoor met zelfvertrouwen en zelfverzekerd op pad kunnen gaan.

Gekwetste gevoelens.

Als de liefde niet werkt, hebben we pijn. Beeldvormend hersenonderzoek heeft aangetoond dat afwijzing en buitensluiting dezelfde delen in ons brein activeert als bij fysieke pijn. Dat deel van onze hersenen wordt telkens actief als we emotioneel gescheiden raken van degenen die ons het meest nabij staan.

Een geliefde moeten missen na overlijden of scheiding kan zelfs fysieke pijn veroorzaken. Hoe vaak hoor je niet bij liefdesverdriet of verlies van je geliefde door overlijden dat ze zich vermorzeld voelen, alsof ze zijn overreden door een vrachtwagen?

Aan de andere kant kan de omhelzing of een knuffel van je partner of zelfs de liefde bedrijven ons beloningscentra in onze hersenen activeren waardoor rust en een geluksgevoel worden geactiveerd en het stresshormoon cortisol wordt uitgeschakeld.

Mensen die niet bij hun eigen echte gevoel kunnen of dit toelaten, zie je daarom vaak een vlucht nemen in sex, zoekende naar dat ene gevoel, al is het maar even. Echter, sex is geen vervanging voor een liefdesverbinding, omdat emotionele verbinding en betrokkenheid bij sex/lust geen rol bij spelen. Sex zoeken buiten je relatie ondermijnt zelfs de mogelijkheid tot een positieve betrokkenheid bij je partner.

Protest tegen verlies

De meeste ruzies zijn in feite een vorm van protest tegen het verlies van emotionele verbondenheid. Onder alle ellende die uit de ruzies voortkomt vragen de partners elkaar: “kan ik nog op je rekenen? Je Vertrouwen? Ben je beschikbaar voor me? Zul je reageren als ik je nodig heb, als ik je roep? Tel ik nog voor je? Waardeer en aanvaard je me? Heb je me nodig, vertrouw je op mij?”

Woede, kritiek, eisen, het zijn eigenlijk allemaal noodkreten naar de geliefde, oproepen om zijn of haar hart open te stellen, om de partner emotioneel weer terug te winnen en het gevoel van een veilige verbondenheid te herstellen.

Een klein gebaar, grote impact.

Als Paul naar Anna was gegaan en had gevraagd of alles goed was, haar hand even vast had gepakt was er even de verbinding en geruststelling geweest die Anna zo hard nodig had. De hand vasthouden van je liefdevolle partner grijpt ons diep aan en het gebaar kalmeert letterlijk de nerveuze trillingen van neuronen in ons brein. In dit geval zou samen naar huis gaan en tegemoet komen aan de behoefte van je partner om gezien en gehoord te worden weer een nieuw moment tot verbinding zijn geweest. De wens om dicht bij je te zijn en jouw liefde te voelen. Jouw armen om haar heen.

Liefde als levensbehoefte.

Liefde is niet de kers op de taart van ons leven. Het is een fundamentele en eerste levensbehoefte, net als zuurstof en water. Het gaat niet om het hebben van een relatie maar om het hebben van een liefdevolle relatie met emotionele verbondenheid.

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef: “Er is dus niets vreselijk mis met je relatie als jij en je partner iedere keer weer in een heftige hopeloze ruzie terechtkomen over onbenullige dingen. De cirkels zijn het probleem.”Als we dat eenmaal begrijpen en aanvaarden, wordt het makkelijker om door te dringen tot de kern van relatieproblemen.

Ps. Het drama heeft zich nu op Anna geconcentreerd maar het had net zo goed met Paul in de hoofdrol kunnen zijn. Mannen & vrouwen hebben nu eenmaal de gevoeligheden gemeen, ze geven er alleen op een andere manier uiting aan. Mannen spreken in termen als afgewezen, tekortschieten, mislukking, terwijl vrouwen het hebben over verlatenheid, verlies van verbondenheid met als extra reactie (doordat ze meer oxytocine in het bloed hebben) dat vrouwen zich vaker tot anderen wenden als ze een gemis aan verbondenheid voelen.

Als gediplomeerd Relatiecoach & Emotiemanager werk ik o.a. met de EFT methode van Sue Johnson. Wil jij ook inzicht en hulp in jullie relatie cirkel? Neem dan contact met mij op.

Liefs Daniëlle

Schrijf je nu in voor de 1 op 1 coaching naar jouw mooiste leven

Bijna ingeschreven. Vul hier je naam en email in en krijg toegang tot de 1 op 1 coaching

Je hebt je succesvol ingeschreven!

Schrijf je nu in voor de kickass workshop

Vul alvast onderstaande gegevens in en ontvang het definitieve inschrijfformulier per e-mail.

Je hebt je succesvol aangemeld!

Inschrijving groepstraining Imagine Your Life

Nog een paar stappen en je hebt je aangemeld voor deze gave groepstraining!

Je hebt je succesvol aangemeld!

Je hebt je succesvol ingeschreven. Check je mail! Ps wil je zeker weten dat je geen mail mist, voeg mij toe aan je adresboek.